Sielkunde en Psigiatrie

Parkinson se siekte

Parkinson se siekte - Dit is 'n neurologiese siekte wat die ouderdomsgroep van persone beïnvloed. Parkinson se siekte word gekenmerk deur 'n traag progressiewe kursus en word gerangskik onder degeneratiewe patologieë van breinstrukture in sy stam en hemisfere. Die ontwikkeling daarvan word veroorsaak deur die progressiewe degenerasie van neurone wat die neurotransmitter dopamien produseer. Hierdie siekte word gekenmerk deur spierstyfheid, hipokinesie, bewing van die ledemate en refleks disfunksie.

Moderne mediese wetenskap het nie die tegniese en ander hulpbronne vir die volledige genesing van Parkinson se siekte nie, maar daar is afsonderlike tegnieke om die lewensgehalte van die pasiënt te verbeter.

Oorsake van Parkinson se siekte

Ongeveer 15% van die vakke wat aan Parkinson se siekte ly, het voorkoms in die onmiddellike gesin. Terselfdertyd word die gene wat verantwoordelik is vir die opkoms van hierdie siekte nie geïdentifiseer nie.

Parkinson se siekte, wat is dit? Vandag word die patogenese van Parkinson se siekte nie definitief bepaal nie. Dit is egter moontlik om 'n aantal etiologiese faktore te onderskei, naamlik veroudering, ekologie en genetiese predisposisie. Patologiese veroudering word vergesel deur 'n afname in die aantal neurone in die breinstrukture (die substantia nigra) en die teenwoordigheid in die neurone van Levi se liggame. Daarbenewens word die verouderingsproses ook vergesel van neurochemiese transformasies in die striatum - verlaging van die konsentrasie van die ensiem tyrosienhidroksilase, dopamieninhoud en die verlaging van die aantal dopamienreseptore. Die tempo van vernietiging van neurone in die breinstrukture is baie hoër met Parkinson se siekte as met fisiologiese veroudering.

Die oorsake van Parkinson se siekte lê dikwels in omgewingsfaktore (chemiese verbindings, metaal soute), brein kapillêre letsels met hul daaropvolgende disfunksie, die gebruik van farmakopee middels wat bydra tot die voorkoms van neurologiese komplikasies wat in motoriese afwykings voorkom.

Parkinson se siekte is interessant omdat dit minder dikwels in rokers voorkom as in vakke wat nie hierdie vernietigende gewoonte het nie. Daar word aanvaar dat hierdie verskynsel te wyte is aan die stimulerende effek van nikotien op die produksie van dopamien. Daarbenewens word hierdie effek verduidelik deur die teenwoordigheid van verbindings wat soos MAO-remmers in tabakrook optree. Ook van die ontwikkeling van die geboorte van die omskrewe siekte beskerm en verbruik van kafeïen.

Die oorsake van Parkinson se siekte kan soos volg geïdentifiseer word:

- veroudering van die liggaam, waarin die aantal neurone natuurlik afneem, wat lei tot 'n afname in dopamienproduksie;

- oorerflike predisposisie;

- permanente verblyf naby snelweë, nywerheidsondernemings of spoorweë;

- gebrek aan vitamien D, wat gevorm word wanneer dit aan ultravioletstrale in die liggaam blootgestel word en die breinsellevorming beskerm teen die vernietigende werking van vrye radikale en verskillende toksiene;

- vergiftiging met sekere chemiese verbindings;

- die voorkoms van defekte mitochondria as gevolg van mutasie, wat dikwels lei tot neuronale degenerasie;

- neuro-infeksie (bosluisgebonde enkefalitis);

- tumorprosesse wat in die brein voorkom of sy beserings.

Vroeë tekens van Parkinson se siekte word veroorsaak deur die degenerasie van breinstrukture wat dopamien produseer en verantwoordelik is vir die regulering van presiese motoriese bedrywighede. Die dopamienproduksieversteuring veroorsaak 'n chemiese wanbalans in die brein, wat die beheer oor die funksionering van die spiere verlaag.

Parkinson se siekte simptome en tekens

Die oorweegde patologie het 4 motoriese afwykings (bewing, hipokinetie, spierstijfheid en posturale onstabiliteit), outonome disfunksies en geestesversteurings.

Die simptome van Parkinson se siekte word dus verdeel in hoofvakke (dws motoriese gestremdheid) en addisionele (verstandelike prosesdefekte en outonome disfunksies).

Bewing is die mees voor die hand liggend en maklik omskrewe simptoom. Die betrokke siekte word gekenmerk deur bewing wat in rus gesien word. Ander rasse is egter ook moontlik (opsetlik of postuurlik). Die frekwensie word aangetoon in die reeks van 4 tot 6 bewegings per sekonde. Bewing maak gewoonlik sy debuut vanaf die distale segment van die boonste ledemaat, versprei soos die siekte vorder na die tweede arm en onderste ledemate. Die bewegings van die vingers van 'n multiregionele karakter lyk soos die tel van muntstukke of die draai van pille (soortgelyk aan die tegniek om pille met hande in die farmaseutiese industrie te skep).

Soms kan kopwurms opgespoor word, wat herinner aan knieë, onderkaak, tong of ooglange skud. Minder dikwels, bewing dek die hele liggaam. Skudding word vererger deur opgewondenheid en daal tydens vrywillige handelinge of drome. Met hierdie siekte word belangrike handskrifwysigings waargeneem. Dit word klein, die mikrografie word waargeneem.

Afname in spontane motoriese dade of hipokinesie word in die volgende gemanifesteer. 'N Persoon met Parkinson se siekte kan skielik vries en hierdie posisie vir ure behou. Ook gekenmerk deur styfheid. Aktiewe motorbedrywighede vind plaas met vertraging, die tempo van hulle rustig. Stap word gekenmerk deur klein trappe. Die voete wanneer die pasiënt loop, word parallel geplaas. So 'n wandeling word ook 'n pop genoem. Amimia word waargeneem, dit wil sê, die gesig van die pasiënt lyk soos 'n masker.

Mense met Parkinson se siekte blink selde, die pasiënt se oë word gevries. Die uitdrukking van 'n glimlag en huil verskyn laat en stadig verdwyn. Ook kenmerkend van parkinson manikin postuur. Die toespraak van pasiënte is onuitwisend, eentonig en neig om uit te verdwyn. Daarbenewens dui op 'n afname in die aantal motoriese dade (oligokinesie), uitgedruk in die afwesigheid van fisiologiese vriendelike bewegings of sinkinesis. Gedurende die loop loop die hande van die individu nie die gewone bewegende bewegings nie, maar bly aan die liggaam gedruk. Geen gemerkte plooie van die voorkop wanneer u opwaarts kyk nie. 'N Individu met parkinsonisme kan nie gelyktydig verskeie motoriese dade van 'n gefokusde aard verrig nie. Alle optrede van die pasiënt is meganies.

Spierstyfheid is die eenvormige groei van spiertonus (plastiese hipertensie van spiere). In fleksie of ekstensor motoriese dade vries die ledemate in die posisie wat aan hulle gegee word. Die beskryf vorm van spier hipertensie word "wasagtige buigsaamheid" genoem. Die voorkoms van rigiditeit in individuele spiergroepe veroorsaak die vorming van 'n aansoeker se postuur: 'n persoon se slouches, half-boonste ledemate wat na die liggaam gedruk word, kop gebuig vorentoe, onderste ledemate ook gebuig.

Veranderings in tonus gee aanleiding tot 'n skending van die begeerte van die ledemaat om na die beweging na sy oorspronklike postuur terug te keer.

Tekens van Parkinson se siekte in die latere stadiums van die siekte:

- posturale onstabiliteit ontwikkel. Dit is moeilik vir 'n pasiënt om 'n aksie te begin en moeilik om te stop deur dit te begin;

- motorstoornisse ontstaan, vooraf uitgedruk deur die stam van die ledemate wanneer u reguit, terug of na die kant beweeg. Dit veroorsaak 'n verskuiwing in die swaartepunt, wat lei tot verlies aan stabiliteit en val;

- Outonome afwykings word geopenbaar deur 'n metaboliese afwyking, wat lei tot die voorkoming van kakeksie (uitputting) of vetsug. Sekretêre disfunksie word gevind in die vettigheid van die integument van die dermis, veral van die gesig, oormatige sweet en speeksel;

- disfunksie van verstandelike prosesse word dikwels veroorsaak deur die siekte self of deur farmakopoeiale middels wat voorgeskryf word teen parkinsoniese simptome.

Die eerste manifestasies van psigose (vrees, slapeloosheid, verwarring, hallusinasies, paranoïede toestand met disoriëntasie) word waargeneem in 20% van individue met parkinsonisme. Die afname in intellektuele funksie is minder uitgesproke as in seniele demensie. In 40% van individue wat aan parkinsonisme ly, is daar droomafwykings en oormatige moegheid, in 47% - depressiewe toestande. Pasiënte is initiatiefloos, apaties, opdringerig. Hulle is geneig om dieselfde vrae te vra.

Bykomende simptome van Parkinson se siekte, bykomend tot bogenoemde, word ook aangebied met probleme om aan die slaap te raak, ontevredenheid oor die kwaliteit van drome, gereelde nagtelike wakkerings, verskeie pyne, brandende sensasies of gevoelloosheid.

Daar is verskeie kliniese variasies van die siekte: bewing-rigiede, rigiede-bradykinetiese en bewing.

Die eerste variasie word gekenmerk deur bewing van die ledemate, hoofsaaklik van hul distale segmente, en die styfheid van vrywillige motoriese dade.

Die tweede vorm word gekenmerk deur plastiese hipertensie van die spiere, progressiewe remming van aktiewe bewegings om onbevoegdheid te voltooi, die houding van die "aanvullend".

Die derde vorm word gekenmerk deur die teenwoordigheid van bestendige of amper bestendige konstante skud van die kop, ledemate, tong, kop, kakebeen van medium en groot amplitude. Spiertonus is normaal of effens toegeneem. Die tempo van arbitrêre motoriese dade is gered.

Die aanvanklike tekens van Parkinson se siekte word verteenwoordig deur gemerkte jitter en probleme met die uitvoer en inisieer van motoriese dade.

Stadiums van Parkinson se siekte

Gevolglik word die wêreldklassifikasie van die betrokke siekte verdeel:

- direk Parkinson se siekte (voorkom in 80% van die gevalle);

- Sekondêre parkinsonisme, wat baie minder gereeld gediagnoseer word, en op sy beurt word gekenmerk deur die volgende vloeipatrone: toksiese, vaskulêre, traumatiese, encephalitic, drug, hydrocephalic en posthypoxic.

Die vorm van die kursus word veroorsaak deur die redes wat die ontwikkeling van patologie veroorsaak het. Benewens die vorm van die siekte, is daar ook stadiums wat afhang van die voorkoms van die patologiese proses.

Wetenskaplikes het 'n spesiale skaal ontwikkel om die stadium van toename in die simptome van die betrokke siekte te bepaal. Hierdie skaal is vernoem na sy ontwikkelaars - M. Hen en M. Yaru.

Hier volg die stadiums van progressie van die beskryf patologie volgens Khen-Yar. In totaal is daar 5 sulke stadiums.

Parkinson se siekte simptome en behandeling in die aanvanklike stadium word voorgestel deur geringe bewegingsversteurings in die arm. Daarbenewens kan die aanvanklike stadium van Parkinson se siekte hom aanvanklik manifesteer met nie-spesifieke simptome: ongemotiveerde moegheid, gestremde reuk, versteurde drome en gemoedsversteurings. Dan is daar 'n bewing van die vingers as gevolg van opwinding, en later verskyn die effekte van bewing in rus.

Daar is ook 'n intermediêre stadium van Parkinson se siekte, gekenmerk deur die lokalisering van manifestasies in een helfte van die stam of ledemaat. Bewing is bestand, terwyl dit in 'n droom verdwyn. Skud kan heeltemal oorhandig. Die handskrif verander. Fyn motoriese vaardighede is moeilik. Waarneming styfheid in die boonste segment van die rug en servikale gebied. Handbewegings tydens loop is beperk. Aangesien die beskryf stadium vergesel is van ligte of matig ernstige simptome, is dit moontlik om nie sterk dopaminerge middels vir behandeling te gebruik nie.

In die tweede stadium van Parkinson se siekte strek bewegingsversteuring na albei helftes. Moontlike bewing van die tong of onderkaak, afrol. Gesigsuitdrukking is verminder, spraak word verlangsaam, in die gewrigte word probleme waargeneem wanneer aksies uitgevoer word. Daar is versteurings van sweet, die epidermis kan droog of omgekeerd vet wees. 'N Persoon wat aan Parkinson se siekte ly, kan soms onwillekeurige motoriese bedrywighede weerhou. Praktiese aktiwiteit is aangetas, maar die pasiënt kan eenvoudige dade hanteer, hoewel dit stadig is.

Die derde stadium van Parkinson se siekte word gekenmerk deur 'n toename in hipokinesie en spierstyfheid. Die gang van die individu is 'n pop (voete geplaas in parallel, klein trappe). Op die gesig soos 'n masker (maskeragtige gesig). Skudding van die kop as 'n knik kan ook voorkom. Die voorkoms van die "petisioner postuur" is kenmerkend. In gewrigte lyk motorbedrywighede soos 'n "ratmeganisme". Spraakafwykings vorder. Die pasiënt blyk te wees "gefixeer" op die voortplanting van identiese woorde. 'N Persoon wat aan die beskryf Parkinson-stadium ly, dien homself, maar met groot moeite. Selfverzorging veroorsaak probleme, as 'n reël is dit moeilik vir 'n pasiënt om knope onafhanklik vas te maak en in die mou te kom. Daarbenewens neem hul higiëneprosedures baie langer.

Die vierde stadium van Parkinson se siekte word gekenmerk deur ernstige posturale onstabiliteit. Dit is moeilik vir 'n individu om sy balans te behou wanneer hy uit die bed kom (dikwels in duie stort). As 'n persoon 'n bietjie stoot of staan, sal hy steeds inerties beweeg in die "bruidegom" rigting totdat enige hindernis hom stop. Gereelde val, wat uitloop op frakture. Dit is moeilik vir pasiënte om die posisie van die liggaam in die proses van drome te verander. Spraak word stil gemaak, vaag, neus. 'N depressiewe toestand ontwikkel, selfmoordpogings is gereeld, en dementia kom soms voor. Om eenvoudige daaglikse bedrywighede uit te voer, benodig die meeste van derden hulp.

In die laaste stadium van Parkinson se siekte is daar 'n progressie van alle motoriese disfunksies. 'N Persoon wat aan die beskryf Parkinson-stadium ly, kan nie loop, staan ​​of gaan sit nie. Die mens kan nie eens op sy eie eet nie. Dit gebeur nie net as gevolg van die bewing of styfheid van die motoriese dade nie, maar ook as gevolg van die siekte se oorsaak. Beheer van urinering en die daad van ontlasting is gebreek. Spraak is amper nie duidelik nie. Die onderwerp in hierdie stadium van die siekte word heeltemal afhanklik van ander. Dikwels word die beskryf stadium ingewikkeld deur ernstige depressiewe stemming en demensie.

Die duur van die laaste stadium van Parkinson se siekte word bepaal deur die gesondheidstoestand en die immuunstelsel, die terapeutiese maatreëls wat geneem word, die gehalte van die sorg en voorkomende prosedures vir beddings, hartaktiwiteit en longfunksie. Die dodelike uitkoms is 'n gevolg van die komplikasies wat verband hou.

Uit die simptome wat hierbo beskryf word, word dit duidelik dat die betrokke siekte die moeilikste toets is, nie net vir die individu wat daaraan ly nie, maar ook vir sy familielede. Daarom veroorsaak Parkinson se siekte die siekte en maniere om die toestand te verbeter, verg toenemende aandag.

Parkinson se siekte verander die bestaan ​​van 'n persoon en sy onmiddellike omgewing aansienlik. Aangesien die kliniese manifestasies, uitgedruk in oortreding van die werke van gewone motoriese dade, baie swaar is. Daarbenewens kan die vroeë tekens van die siekte geïgnoreer word, wat ernstige gevolge kan hê.

Parkinson se siekte, hoeveel leef daarby? Dit is dikwels 'n interessante vraag vir alle familielede. Dit hang alles af van die tydigheid van die opsporing van die siekte en die toereikendheid van die gekose terapie, wat die pasiënt vir baie jare moontlik maak om nie nutteloos, onnodig en hulpeloos te voel nie.

Vroeë diagnose van Parkinson se siekte laat mense toe om huishoudelike aktiwiteite te handhaaf en lankal in professionele aktiwiteite betrokke te raak, dit wil sê om nie 'n las te voel nie, maar 'n volwaardige lid van die samelewing.

Diagnose van Parkinson se siekte

Ten einde die beskadigde siekte vandag te diagnoseer, is eenvormige kriteria ontwikkel wat die diagnostiese proses in fases verdeel het. Die aanvanklike stadium is die erkenning van die sindroom, die volgende - in die soeke na manifestasies wat die siekte uitsluit, die derde - in die identifisering van simptome, wat die betrokke siekte bevestig. Praktyk toon dat die voorgestelde diagnostiese kriteria hoogs sensitief en redelik spesifiek is.

Die eerste stap in die diagnose van Parkinson se siekte is die herkenning van die sindroom om dit te onderskei van neurologiese simptome en psigopatologiese manifestasies, soortgelyk in 'n aantal manifestasies tot ware parkinsonisme. Met ander woorde, die eerste fase word gekenmerk deur differensiële diagnose. Ware parkinsonisme is wanneer hipokinesie opgespoor word in kombinasie met ten minste een van die volgende manifestasies: spierstyfheid, rusbeweging, posturale onstabiliteit, nie veroorsaak deur primêre vestibulêre, visuele, proprioceptiewe en serebellêre afwykings nie.

Die volgende stadium van die diagnose van Parkinson se siekte maak voorsiening vir die uitsluiting van ander kwale wat die parkinsonisme sindroom manifesteer (die sogenaamde negatiewe kriteria vir die diagnose van parkinsonisme).

Daar is die volgende kriteria vir die uitsluiting van die betrokke siekte:

- анамнестические свидетельства о повторных инсультах со ступенчатым прогрессированием симптоматики паркинсонизма, неоднократное травмирование мозга либо достоверный энцефалит;

- die gebruik van neuroleptika voor die aanvang van die siekte;

- oogkunde krisisse;

- lang vergifnis;

- supranukleêre progressiewe blikparesis;

- eensydige simptome wat langer as drie jaar duur;

- serebellêre manifestasies;

- vroeë aanvang van simptome van ernstige vegetatiewe disfunksie;

- Babinsky-simptoom (abnormale reaksie op meganiese irritasie van die voet);

- die teenwoordigheid van 'n tumorproses in die brein;

- vroeë aanvang van ernstige demensie;

- gebrek aan gevolg van die gebruik van groot dosisse Levodopa;

- die teenwoordigheid van oop hydrocephalus;

- metiel-feniel-tetrahidropiridienvergiftiging.

Diagnose van Parkinson se siekte Die laaste stap is die soeke na simptome wat die betrokke patologie bevestig. Ten einde die beskadigde wanorde betroubaar te diagnoseer, is dit nodig om ten minste drie van die volgende kriteria te identifiseer:

- die teenwoordigheid van rustigheid;

- debuut van die siekte met eensydige simptome;

- stabiele asimmetrie, gekenmerk deur meer uitgesproke manifestasies op die helfte van die liggaam, waarmee die siekte debuut gemaak het;

- goeie reaksie op die gebruik van Levodopa;

- Die teenwoordigheid van erge dyskinesie wat veroorsaak word deur die gebruik van Levodopa;

- progressiewe verloop van die siekte;

- die effektiwiteit van die Levodopa vir ten minste 5 jaar te handhaaf;

- lang loop van siekte.

Belangrik in die diagnose van Parkinson se siekte speel geskiedenis en ondersoek deur 'n neuroloog.

In die eerste beurt bepaal die neuroloog die pasiënt se habitat, hoeveel jare die siekte debuteer, en deur watter manifestasies, of daar gevalle van die oorweegde siekte in die familie voorkom, het patologieë verskeie breinbeserings, dronkenskap, rus in rus, motorstoornisse voorgekom, simmetries manifestasies, of dit selfdiens kan hanteer, hanteer daaglikse aktiwiteite, of daar stoornisse van sweet is, verskuiwings in die emosionele bui, dromeversteurings, wat Dieregemeenskappe dwelms, of die gevolg is die uitwerking daarvan of levodopa geneem.

Na die versameling van datageskiedenis beoordeel die neuroloog die pasiënt se gang en liggaamshouding, sowel as die vryheid van motoriese dade in die ledemate, gesigsuitdrukkings, die teenwoordigheid van bewing in rus en onder vrag, onthul die teenwoordigheid van simmetrie van manifestasies, bepaal spraakversteurings en handskrifdefekte.

Benewens data-insameling en inspeksie moet die opname ook 'n instrumentele studie insluit. Ontledings by die diagnose van die siekte wat oorweeg word, is nie spesifiek nie. Inteendeel, hulle dra hulpwaarde. Om ander kwale wat met simptome van parkinsonisme voorkom, te bepaal, bepaal die vlak van glukose konsentrasie, cholesterol, lewer ensieme, die hoeveelheid skildklierhormoon, niermonsters. Instrumentale diagnose van Parkinson se siekte help om 'n aantal veranderings inherent aan parkinsonisme of ander kwale te identifiseer.

Met elektroencefalografie kan 'n afname in elektriese aktiwiteit in die brein opgespoor word. Elektromyografie vertoon die jitter frekwensie. Hierdie metode dra by tot die vroeë opsporing van die beskryf patologie. Positron-emissie-tomografie is ook onontbeerlik in die beginstadium van die siekte selfs voor die aanvang van tipiese simptome. 'N Studie word ook gedoen om 'n afname in dopamienproduksie te bepaal.

Daar moet onthou word dat enige kliniese diagnose slegs moontlik of waarskynlik is. Om die siekte betroubaar te bepaal, is dit nodig om 'n patologiese studie te doen.

Moontlike parkinsonisme word gekenmerk deur die teenwoordigheid van ten minste twee definisie manifestasies - akinesie en bewing of rigiditeit, progressiewe kursus en die afwesigheid van atipiese simptome.

Waarskynlike parkinsonisme word gekenmerk deur die teenwoordigheid van soortgelyke kriteria, soos met die moontlike plus die teenwoordigheid van ten minste twee van die volgende manifestasies: 'n duidelike verbetering van die gebruik van Levodopa, die voorkoms van fluktuasies van motoriese funksies of dyskinesiee wat veroorsaak word deur die gebruik van Levodopa, asimmetrie van manifestasies.

Geloofwaardige parkinsonisme word gekenmerk deur die teenwoordigheid van soortgelyke kriteria, soos in die geval van waarskynlike, sowel as die afwesigheid van oligodendrogliale insluitings, die teenwoordigheid van vernietiging van gepigmenteerde neurone, wat deur 'n patomorfologiese studie opgespoor word, en die teenwoordigheid van Levy-liggame in neurone.

Parkinson se siekte behandeling

Sleutelfases in die behandeling van die kwaal wat behandel gaan word, sluit in verskeie basiese terapeutiese metodes: farmakopee-terapie (neuroprotektiewe en simptomatiese), nie-geneesmiddelbehandeling, neurochirurgiese behandeling en rehabilitasiemaatreëls.

Parkinson se siekte simptome en behandeling is te wyte aan die stadium van die siekte en impliseer twee konseptuele areas: die keuse van middels wat die progressie van simptome (neuroproteksie) aansienlik kan vertraag of stop, en simptomatiese terapie wat ontwerp is om die lewens van pasiënte te verbeter.

Daar is verskeie soorte medisinale middels wat gebruik word om simptome te verlig. Hulle elimineer die manifestasies van die siekte en verhoog die duur van die aktiewe lewe van pasiënte. Daar is egter vandag geen middele om die degenerasie van dopaminerge selle te stop nie, daarom word die patologie in kwessie as onmenslike siektes beskou.

Behandelingstrategieë wissel aansienlik in die openingsfases en laat tydperke van Parkinson se siekte. By die identifisering van die patologie in die vroeë stadiums, om die begintyd van terapeutiese intervensies met farmakopoïese middels te bepaal, moet 'n aantal omstandighede ontleed word, soos die erns van die kursus (erns van kardinale manifestasies), duur van die kursus, koers van simptomeverhoging, pasiënt se ouderdom, gepaardgaande kwale, aard van arbeidsaktiwiteit, ens. .

Hoe om Parkinson se siekte te behandel? Die mees algemene farmakopee-middel wat gebruik word om simptome in parkinsonisme te verlig, is Levodopa, wat verligting van motoriese disfunksies bevorder. In hierdie geval het die stof 'n aantal newe-effekte. Ten einde die negatiewe gevolge te verminder, word pasiënte addisionele geneesmiddelterapie voorgeskryf. Daarom probeer baie neuroloë nie Levodopa aan te stel tydens die stadium van parkinsonisme-debuut nie.

In die aanvanklike stadium van die ontwikkeling van Parkinson se siekte, word 'n kategorie pasiënte wat nie die vyftig jaarperk bereik het nie, aanbeveel om dopamienantagoniste aan te stel. Amantadiene en MAO-B inhibeerders word ook dikwels gebruik. Pasiënte wat die lyn vir 50 jaar oorsteek het, ongeag die progressie van die simptome van die siekte, word voorgeskryf Levodopa. Die invloed van liggaamsposisiewanbalans is redelik arm op medikasie-effekte. Bewing en hipertonisiteit van spiere kan reggestel word wanneer 'n voldoende dosis van die geneesmiddel geneem word.

Pasiënte in die derde stadium van Parkinson se siekte word voorgeskryf Levodopa in kombinasie met dopamien-antagoniste (hulle is minder geneig om dyskinesieë en ander motoriese disfunksies te ervaar in vergelyking met Levodopa, maar veroorsaak dikwels oedeem, hallusinasies, hardlywigheid, naarheid). MAO inhibeerders selektief verminder die aktiwiteit van ensieme wat dopamien afbreek, en vertraag die progressie van Parkinson se siekte. Farmakologiese werking is soortgelyk aan Levodopa, maar die erns daarvan is aansienlik minder. Hierdie groep produkte laat die effek van levodopa toe. Indirekte dopaminomimetika verhoog dopamienproduksie en vertraag die heropname deur neurone. Dwelms van die betrokke groep onderdruk hoofsaaklik spierstijfheid en hipokinesie, en in 'n mindere mate beïnvloed bewing.

In die identifisering van disfunksies van die spysverteringskanaal om motilium voorgeskryf "Motilium" te mobiliseer. Vir slaapstoornisse, algie, depressiewe buie, verhoogde angs, kalmeermiddels word voorgeskryf. Seldsaam beoefen die aanstelling van antidepressante, byvoorbeeld, "Tsipramil." Herinnering word aanbeveel om geheue te verbeter en aandagkonsentrasie te verbeter.

Baie mense stel belang in: "Hoe om Parkinson se siekte te behandel?". Veral mense is geïnteresseerd in of dit moontlik is om pasiënte te help met nie-geneesmiddelmetodes. Benewens farmakopoeiale medisyne, het gimnastiese oefeninge uitstekend bewys, wat met daaglikse herhaling en dwelmmiddels uitstekende resultate lewer.

Die erns van Parkinson se siekte is 'n voortdurende vordering van simptome, wat lei tot gestremdheid. Daarom is die lewensgehalte van individue wat aan parkinsonisme ly, en hulle aanpassing direk afhanklik van bevoegde terapie en tuisversorging. Daarbenewens is dit baie belangrik om die pasiënt te help om die vermoë te behou om daaglikse manipulasies self te onderhou en uit te voer.

Die volgende is belangrike aspekte van terapie en tuisversorging vir vakke met Parkinson se siekte. In die eerste beurt is dit nodig om die situasie in die woning aan te pas (om die meubels te herrangskik sodat die individu daarop staatmaak terwyl die woonstel rondbeweeg) en om die daaglikse aktiwiteite te vereenvoudig. 'N Persoon moet die dieet volg, baie vrugte verbruik (bananen uitgesluit) en groente, eet meer graan, peulgewasse, swartbrood. Van die vleis moet verkies word, maer variëteite en pluimvee. Jy kan suiwelvetprodukte gebruik. Verbruik per dag moet ten minste twee liter vloeistof wees.

Dieet is belangrik om redes. Eerstens, volg 'n behoorlike dieet om die effek van dwelms te bespoedig. Verder, in die latere stadiums is daar 'n probleem met sluk. Daarom moet 'n daaglikse rantsoen gemaak word met inagneming van die spesifieke eienskappe van die individu. Voedsel kan ook bydra tot hardlywigheid of gewigsverlies. Hierdie punt moet ook in ag geneem word by die ontwikkeling van 'n dieetkos. Behoorlik gekies daaglikse dieet help om die lyding van die vegetatiewe manifestasies van Parkinson se siekte te verlig.

Gimnastiese oefeninge is onontbeerlik op enige stadium van die ontwikkeling van patologie. Ten einde koördinasie te verbeter, word aanbeveel om oefeninge soos 'n skêr te doen, teken denkbeeldige aande in die lug, navolg roei met die hande, en maak aan die kant van die liggaam. Om spierstijfheid te voorkom, is strek of strek ideaal. As die fisiese toestand van die individu dit toelaat, sal die brug- en slukoefeninge nuttig wees. Daarbenewens is swem doeltreffend, daagliks loop of draf. Jy kan die bewing uitskakel deur 'n ligte ding in jou palm te hou. Dit help verminder skud en herwin beheer van motoriese dade.

Dit is moontlik om spraakafwykings reg te stel in geval van gesamentlike werk van 'n spraakterapeut en pasiënt. Ook ontwikkel spesiale oefeninge om spraak te verbeter en jou eie lewe terug te keer na die vorige vlak. Die eerste oefening bestaan ​​uit afsonderlike en harde alternatiewe uitsprake van vokale. Klanke moet uitgespreek word deur strek vorentoe en strek lippe. Volgende oefening: Plaas klein neute agter die wange en lees 'n boek of skryf 'n gedig. Terselfdertyd moet lees of recitering stadig wees en hardop weergegee word. Hierdie oefeninge moet minstens twee keer per dag uitgevoer word.

Oefeninge vir die bevordering van geestelike aktiwiteit word aangebied deur die sogenaamde oefeninge vir die intellek, wat insluit: kruiswoorde raai, raaisels oplos, raaisels oplos, gedigte deur die hart leer. U kan ook spesiale speletjies gebruik wat gemik is op die handhawing van geestelike aktiwiteit (assosiasie).

Niekonvensionele behandelings word meer gebruik om simptome uit te skakel wat inmeng met normale funksionering. Byvoorbeeld, as 'n persoon aan hardlywigheid ly, word daar getoon dat medisinale kruie 'n laksende effek het, en plante wat breinaktiwiteit stimuleer, word gebruik om intellektuele aktiwiteit te verbeter. Daarbenewens word warm badkamers as onontbeerlik beskou onder die middel van alternatiewe medisyne om spierstyfheid en kalmte te verlig. Baden moet 'n kursus geneem word - een keer elke 60 dae 10 prosedures. Uitstekende effek het 'n bad met salieblare, wat vooraf gebroei moet word en dit moet brou.

Dus, in die beginstadium van Parkinson se siekte, is pasiënte gewoonlik nie voorgeskrewe geneesmiddelterapie nie. Hulle probeer om hul toestand te stop met behulp van fisiese terapie. Farmakopee-middels probeer later aan te sluit, aangesien langtermynterapie met sulke middels verslawend is en baie negatiewe effekte het.

Kyk na die video: 'n Dag in Stellenoord 14 (Augustus 2019).